Прозата на Николай Тодоров е открита към света около него, подложен на творчески и граждански размисъл и анализ. Авторът има изградено отношение към този свят - общуването, съпреживяването с доброто и праведното, носители на което са много минали и днешни нашенски хора, е щастие, а самотата, отпадането от живота, скъсването на връзките с него, какъвто и да е ток днес,е трагедия.
Свилен Каролев