Раждаме се, растеем, възпитават ни, а понякога ни дресират, постигаме много и сами, след което започваме да го прилагаме на другите и така в един затворен кръг моделираме всичко и всички. Но къде сме и кои сме ние? Докога можем да трупаме заблуди и да ги налагаме на другите? Къде са отговорите на въпросите, които валят в самотата ни? Искаме ли да ги открием или предпочитаме сънното състояние, което ни носи безпаметно по реката от събития? Има ли минало и бъдеще, или всичко е настояще и още, и още...